بايد تنها رفت ، تنها تا انتها ،بايد چشم ها را بست و روي لبه تاريك ديوار قدم برداشت ...

 

چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم

    خانه اش ویران باد ....

چهارشنبه بیست و پنجم تیر 1393 2:6 بعد از ظهر |- رزا -|


 

آرزوهایم مثل حباب در هوا می چرخند و بی ثمر می ترکند ...

سه شنبه بیست و چهارم تیر 1393 4:3 بعد از ظهر |- رزا -|


 

حس قریبی دارم

آنقدر قریب که دلم می خواهد

                     تمام دیروز های زندگی ام را به یاد آورم 

آنقدر قریب که نمیدانم کیستم، چیستم 

بلوغی که نتراشیده و نخراشیده

                           بی هیچ مقدمه ای در من سر باز کرد ....

 

دوشنبه نهم تیر 1393 10:37 قبل از ظهر |- رزا -|


 

 

دعایت می کنم به بزرگی یک آرزو ........................

دوشنبه بیست و ششم خرداد 1393 10:50 قبل از ظهر |- رزا -|


هان ای عقاب عشق 

از اوج قله های مه آلود دور دست پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من 

آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد 

آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد ...

در راه زندگی 

با این همه تلاش و تمنا و تشنگی

با اینکه ناله می کشم از دل که   آب ...  آب 

دیگر فریب هم به سرابم نمی برد 

پر کن پیاله را ....

دوشنبه بیست و ششم خرداد 1393 10:42 قبل از ظهر |- رزا -|



چه قدر عمق پرتگاه نبودنت زیاد است 

که هرگاه کنارش می ایستم 

بی هیچ اشارتی پرت می شوم ....

چهارشنبه هفدهم اردیبهشت 1393 12:8 بعد از ظهر |- رزا -|



کاش دعای یکی بدرقه راهمان باشد 


پ . ن : کاشکی  کاشکی  کاشکی  قضاوتی در کار بود ! 

دوشنبه بیست و پنجم فروردین 1393 11:26 قبل از ظهر |- رزا -|


نامه‌ام باید کوتاه باشد 

      ساده باشد 

              بی حرفی از ابهام و آینه 

                         از نو برایت می‌نویسم 

                                حال همه‌ی ما خوب است .. اما تو باور نکن

چهارشنبه چهاردهم اسفند 1392 9:19 قبل از ظهر |- رزا -|



چه قدر سخت است که

      هر روز 

            به اندازه یک روز

         فاصله مان از آخرین دیدار با تو بیشتر می شود 

چه قدر سخت است که نیستی دیگر ....


پ . ن : آرام گریه کن .. آرام ضجه بزن .. آرام ضجه بزن .. آرام ضجـ.....


یکشنبه چهارم اسفند 1392 6:15 بعد از ظهر |- رزا -|



دعایت می کنم به بزرگی یک آرزو

و آن را آب می کنم می ریزم پشت سرت به امید روشنایی

          به امید روز

                    به امید پایان شب های سیه

                

                             ***

                      کم کم دارد سپیده می زند

                      کم کم دارد صبح می شود

                      کم کم دارد آرزوهایمان به حقیقت می پیوندد

                      کم کم ...


پ . ن : پایان شب ِ سیه سپید است


چهارشنبه چهارم دی 1392 4:16 بعد از ظهر |- رزا -|


ϰ-†нêmê§