X
تبلیغات
سنگ نوشته های من


بايد تنها رفت ، تنها تا انتها ،بايد چشم ها را بست و روي لبه تاريك ديوار قدم برداشت ...


کاش دعای یکی بدرقه راهمان باشد 


پ . ن : کاشکی  کاشکی  کاشکی  قضاوتی در کار بود ! 

دوشنبه بیست و پنجم فروردین 1393 11:26 قبل از ظهر |- رزا -|


نامه‌ام باید کوتاه باشد 

      ساده باشد 

              بی حرفی از ابهام و آینه 

                         از نو برایت می‌نویسم 

                                حال همه‌ی ما خوب است .. اما تو باور نکن

چهارشنبه چهاردهم اسفند 1392 9:19 قبل از ظهر |- رزا -|



چه قدر سخت است که

      هر روز 

            به اندازه یک روز

         فاصله مان از آخرین دیدار با تو بیشتر می شود 

چه قدر سخت است که نیستی دیگر ....


پ . ن : آرام گریه کن .. آرام ضجه بزن .. آرام ضجه بزن .. آرام ضجـ.....


یکشنبه چهارم اسفند 1392 6:15 بعد از ظهر |- رزا -|



دعایت می کنم به بزرگی یک آرزو

و آن را آب می کنم می ریزم پشت سرت به امید روشنایی

          به امید روز

                    به امید پایان شب های سیه

                

                             ***

                      کم کم دارد سپیده می زند

                      کم کم دارد صبح می شود

                      کم کم دارد آرزوهایمان به حقیقت می پیوندد

                      کم کم ...


پ . ن : پایان شب ِ سیه سپید است


چهارشنبه چهارم دی 1392 4:16 بعد از ظهر |- رزا -|



خدایا هرچه فکر می کنم نمی توانم ببخشمت

                    نمی توانم ....

گاهی اشتباهاتت غیر قبل جبران می شوند

سه شنبه بیست و ششم آذر 1392 4:58 بعد از ظهر |- رزا -|



بی مهـــــــــر رخت روز مرا نور نمانده است

وز عمر مرا جز شب دیجور نمانده است

هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم

دور از رخ تو چشم مرا نور نمانده است

می رفت خیال تو ز چشم من و میگفت

هیهات از این گوشه که معمور نمانده است

وصل تو اجل را ز سرم دور همی داشت 

از دولت هجـــــــــر تو کنون دور نمانده است

نزدیک شد آن دم که رقیب تو بگوید

دور از رخت این خسته رنجور نمانده است

صبر است مرا چاره هجران تو لیکن

چون صبر توان کرد که مقدور نمانده است

در هجر تو گر چشم مرا آب روان است

گو خون جگر ریز که معذور نمانده است

حافظ ز غم از گریه نپرداخت به خنده

ماتم زده را داعیه سور نمانده است

شنبه بیست و سوم آذر 1392 11:15 قبل از ظهر |- رزا -|


کسی حرف منو انگار نمی فهمه

مرده زنده خواب و بیدار نمی فهمه

کسی تنهایی مو از من نمی دزده

درد ما رو در و دیوار نمی فهمه

برای تنهایی خودم دلم می سوزه

باغ امروزی من خالی تر از دیروزه ....

یکشنبه هفدهم آذر 1392 3:30 بعد از ظهر |- رزا -|



نُه ماه و نُه روز است که آبستن رفتنت شده ام

درد می کشم اما فارغ نمی شوم ...



دوشنبه بیستم آبان 1392 1:56 بعد از ظهر |- رزا -|



در من یکی مدام سفونی نبودنت را می نوازد

روحم تسخیر نوای رفتنت شده است ...


پ . ن : 6 آبان ....

سه شنبه هفتم آبان 1392 4:27 بعد از ظهر |- رزا -|



نمی دانم چگونه می شود که هرگاه خدا را صدا می زنم

 نام تو پیشوند نام خدا می شود 

نمی دانم تو خدایی یا خدا تویی ؟! ...

سه شنبه نهم مهر 1392 10:10 بعد از ظهر |- رزا -|


ϰ-†нêmê§